QR 20


davA solidariedade dos zumarragarras permítenos ser uns afortunados

Somos afortunados de poder contemplar La Antigua e é que hai quen a coida e protexe. E non só a nivel institucional. Ao longo da historia La Antigua recibiu gran cantidade de doazóns, tanto materiais como económicas. A Zumarraga de hoxe é a mesma Zumarraga de sempre.

De igual maneira creceu o pobo: benfeitores axudaron a que Zumarraga teña equipamentos como hospital, escola, instituto, asilo, cemiterio, colaboraron a que chegase o tren ou a conducir auga potable ás fontes públicas.

Unha reforma implica unha transformación

La Antigua necesitou unha reforma estrutural en 1740. Na reforma vestírona con elementos da época: dotárona dun púlpito, dun confesionario e de bancos.

En 1976 houbo outra reforma importante, que cambiou a cara a La Antigua e deu paso a La Antigua que coñecemos.

Aínda que foi declarado Monumento Histórico Artístico Nacional en 1965 e Monumento Histórico Artístico Vasco en 1984, hoxe día continúa sendo necesaria a súa protección. Por sorte a Asociación dos Amigos da Antiga vea para a súa conservación e mantemento.

Aquilo que agora nos atrae antes era invisible

Pode imaxinar La Antigua sen o seu magnífico espectáculo de vigas e tornapuntas? Pois antigamente non se vía. Unhas bóvedas de madeira cubríano. Elimináronse nunha das reformas máis importantes que tivo La Antigua, en 1976.

Os muros interiores estaban cubertos con cal, un bo desinfectante que ademais emblanquecía as paredes.

Durante a restauración de 1988 descubríronse varias pinturas que a sucidade escondía: un dragón, un lobo, un cazador e un xabaril. Se buscan nas vigas poderanas ver.

Algunhas curiosidades xa non as podemos apreciar

O antigo púlpito de 1740 derrubouse e destruíu coas obras de restauración de 1976.

Moitos bancos estaban decorados.

Unha parte do retablo que se situaba no altar maior desde o ano 1607 consérvase no Museo Diocesano de San Sebastián.

Coa reforma de 1976 se derruyó a casa da Serora. Alí vivía unha muller que mantiña La Antigua ao día. Construíuse en 1604.

A madeira de La Antigua estivo a piques de desaparecer

En 1988 viuse que a infección de xilófagos de La Antigua era demasiado grave e decidiuse intervir. O proceso de tratamento e restauración que se prolongou ata 1990 foi moi coidadoso e custoso: La Antigua, tal e como a coñecemos estaba a piques de desaparecer. Por 10.000 pesetas podíase comprar simbólicamente unha tella para poder colaborar na restauración.

"Operación teza" é un exemplo máis de solidariedade dos zumarragarras.

En pantalla:

O proceso de desmonte, restauración e volta a montar de pezas tanto orixinais restauradas como novas foi dirixido polo arquitecto Jesús Muñoz-Baroja.

  • Desmontouse toda a estrutura de madeira menos as pezas excesivamente grandes, que se desinfectaron mediante inxeccións de produtos antixilófagos e restauráronse insitu.
  • Se calzaron algúns postes que non tiñan bo apoio.
  • Fixéronse moldes que se encheron de resina para reforzar vigas.
  • A algunhas vigas colocóuselles un reforzo interior metálico.
  • O resto das pezas se embalaron en caixas individuais e levaron a tratar.
  • No tellado tanto a madeira orixinal como a madeira de piñeiro da restauración de 1976 estaban completamente apolilladas, polo que se procedeu a desmontalo completo e volvelo a facer, utilizando vigas antigas, madeira nova nalgunhas zonas, unha capa de material illante e tella.
  • A ermida se gaseo completamente e mantívose pechada durante dous meses para exterminar o que puidese quedar.
by

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *

Podes utilizar estas etiquetas e atributos HTML : <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>